Czy blokujesz swój rozwój?

Syndrom oszusta - sprawdź czy dotyczy również Ciebie i jak sobie z nim radzić.


Czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się myśleć, że to, co osiągnąłeś, to tylko łut szczęścia? Przypadek? Szczęśliwy zbieg okoliczności, a nie zasługa Twojego talentu i pracy?


Jeśli tak, to może oznaczać, że borykasz się z syndromem oszusta. Warto też dodać, że znalazłeś się w doborowym towarzystwie… Wśród znanych, którzy przyznali się do tego typu odczuć, znaleźli się m.in. aktor Tom Hanks, scenarzysta Chuck Lorre, pisarz Neil Gaiman czy bizneswoman Sheryl Sandberg. Szacuje się, że 70% ludzi doświadcza tych uczuć w pewnym momencie swojego życia.



Czym jest syndrom oszusta?


Syndrom oszusta (z ang. impostor syndrome) to przekonanie osoby, że odniosła sukces (zdany egzamin, awans itp.) tylko dzięki szczęściu, a nie dzięki talentowi lub kwalifikacjom.


Osoby doświadczające syndromu oszusta są przekonane, że inni zawyżają ich zdolności. Obawiają się o to, że zostaną oskarżone o bycie oszustem, który przypadkiem odniósł sukces, kiedy tylko zostaną zdemaskowane. Osoby z syndromem oszusta nie traktują poważnie pochwał, są samokrytyczne i trudno im uwierzyć, że faktycznie odniosły sukces.Nawet, jeśli zajmują się czymś od lat, uważają, że nie są zbyt kompetentne i mogą się ośmieszyć wypowiadając się na ten temat publicznie.


Kogo dotyka syndrom oszusta?


Syndrom ten został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1978 roku przez psychologów Pauline Rose Clance i Suzanne Imes. Badaczki wysnuły teorię, że syndrom oszusta dotyczy przede wszystkim kobiet. Od tego czasu badania wykazały, że zarówno mężczyźni, jak i kobiety doświadczają uczuć "oszusta". Później Clance opublikowała artykuł potwierdzający, że syndrom oszusta nie ogranicza się do tylko kobiet. (Opracowała także test na syndrom oszusta).


Typy “oszustów”.


Syndrom oszusta to różne - utrwalone - formy zachowań, z którymi możemy walczyć.


Valerie Young, ekspertka zajmująca się od lat tym zjawiskiem, znalazła pewne wspólne elementy dla osób doświadczających syndromu oszusta. Podzieliła je na pięć typów:


PERFEKCJONIŚCI - stawiają sobie niezwykle wysokie wymagania i jeśli nie osiągną 100%, będą się czuć przegrani. Każdy mały błąd sprawi, że będą kwestionować własne kompetencje.


EKSPERCI - czują potrzebę poznania całej wiedzy na dany temat, cały czas poszukują nowych szkoleń, aby podnieść swoje umiejętności. Nie będą ubiegać się o pracę, jeśli nie spełnią wszystkich kryteriów w ogłoszeniu i mogą wahać się, czy zadać pytanie w klasie lub zabierać głos na spotkaniu w pracy, ponieważ boją się kompromitacji, jeśli nie będą znać odpowiedzi na jakieś pytanie.


NATURALNI GENIUSZE - jeżeli rzeczy nie przychodzą im łatwo, szybko i za pierwszym razem, to znak, że ponieśli porażkę. Unikają próbowania nowych rzeczy, znajdujących się poza obszarem ich specjalizacji, ponieważ powoduje to uczucie dyskomfortu.


SOLIŚCI - czują, że muszą wykonywać zadania samodzielnie, a jeśli potrzebują pomocy, uważają, że to oszustwo, i że nie są dostatecznie kompetentni, by się zajmować danym tematem.


SUPERMAN LUB SUPERWOMAN - ich ambicje to spełnić się we wszystkich dziedzinach życia na 100% - w pracy, jako rodzice czy jako partnerzy. Zmuszają się do cięższej pracy niż ludzie wokół nich, aby udowodnić, że nie są "oszustami". Typ pracoholika. Mogą czuć się zestresowani, gdy czegoś nie osiągają, dopada ich też często wypalenie zawodowe.



Do czego może prowadzić syndrom oszusta?


  • nadmierny perfekcjonizm

  • brak pewności siebie

  • niska samoocena

  • lęk

  • skłonność do depresji


Jak walczyć z syndromem oszusta?


Jedynym sposobem, aby przestać czuć się jak oszust, jest przestać myśleć jak oszust - radzi Valerie Young.

Kluczem jest uświadomienie sobie, że błędy i porażki są częścią naszego życia i popełnia je każdy. Nie musisz być perfekcyjny we wszystkim, bo każdy z nas jest niepowtarzalny i ma swoje wyjątkowe talenty. Czy sądzisz, że Ci wszyscy ludzie wokół Ciebie są idealni i perfekcyjni? Aktorzy, naukowcy, pisarze, Twoi współpracownicy, Twój szef? Oczywiście, że nie!


Oddziel uczucia od faktów. Wyobraź sobie, że występując przed grupą ludzi nie czujesz tremy. Mówisz sobie Czuję się pewnie, nie mam tremy. Ale wiesz, że to kłamstwo. Fakty są takie, że czujesz się stremowany. Dlatego jeśli myślisz o sobie, że nie zasługujesz na coś, że to tylko łut szczęścia, to pamiętaj, że to są Twoje uczucia, a nie fakty.


Doceniaj swoje sukcesy - nagradzaj się za nie. Zasługujesz na to!


Porozmawiaj z bliskimi, powiedz im o swoich problemach. Rozmawiaj jak się czujesz i co czujesz w określonych sytuacjach.


We wszystkich tego typu problemach pomocna jest samodzielna praca, terapia lub coaching. Jeśli poszukujesz wsparcia coachingowego, napisz do mnie.


Logo ATR_kolor_biale.png
ROZWÓJ OD KUCHNI (150 x 150 px) (1)_edited.png